uzun zaman tedirgin yaşamak hayattan zevk aldırmıyor. yapılacak çok iş olması, ekonomik kriz modası ve saatleri ulaşıma harcamanın sonucunda bitmeyen bi yorgunluk var. tabi bir de bi türlü açmayan hava. ankara sana aşığım da hayat enerjimi götürüyorsun be yavrum, götürmesen ne güzel olurdu. içinde yaşattığın insanlar pis, isli, soğuk. sen de onları görmezden gelecek kadar kibirlisin.
en mantıklı hareket bu minik şehre geri dönmekti. neredeyse her sabah güneşle uyanıyorum; odamın camları vitrin gibi zaten, ulaşım sorunum yok, işim belli. şimdiki hedef; eğlenceli geçmiş cumartesine eklenen pazar keyifleri.
konsepte uygun bir pazar kahvaltısı yapmak lazım. mükemmel demli çay ve kızarmış ekmek başı çekerken, kişisel brunch soframı hazırlıyor olucam. keyifli sofra muhabbetsiz olmaz, uzun muhabbeti severim, az biraz kalabalık sevimli gelir bana. alttan jazz verir içerden oynarım bile. günün geri kalanını sinema filmlerine ve minik şekerlemelere ayırıyorum. katılmak isteyen varsa buyursun gelsin. vatana millete hayırlı olsun.
