en mantıklı hareket bu minik şehre geri dönmekti. neredeyse her sabah güneşle uyanıyorum; odamın camları vitrin gibi zaten, ulaşım sorunum yok, işim belli. şimdiki hedef; eğlenceli geçmiş cumartesine eklenen pazar keyifleri.

konsepte uygun bir pazar kahvaltısı yapmak lazım. mükemmel demli çay ve kızarmış ekmek başı çekerken, kişisel brunch soframı hazırlıyor olucam. keyifli sofra muhabbetsiz olmaz, uzun muhabbeti severim, az biraz kalabalık sevimli gelir bana. alttan jazz verir içerden oynarım bile. günün geri kalanını sinema filmlerine ve minik şekerlemelere ayırıyorum. katılmak isteyen varsa buyursun gelsin. vatana millete hayırlı olsun.

teknoloji-sever bi ailede yetiştim diyebilirim. ben de öyleyim. naçizane. 86 doğumlu bir canlıyım, doğduğunda evinde bilgisayara sahip çocuklardandım. bu nane benim için bir oyun aletiydi ve adı da bilgisayardı. sonradan hep uyduruk bişey olarak hatırladım onu. liseyi bitirmeye yakındı, yıllarca duyduğum ünlüler ünlüsü commodore 64′ün, uyduruk sandığım o bilgisayar olduğunu öğrenince aptal oldum. çünkü commodore 64 bilir misin dediklerinde hep bilmiyorum yok işte bizde bi bilgisayar vardı ama uyduruk bişeydi şeklinde anlatmıştım. herkes de bir havayla anlatıyor ki lan diyorum bu neymiş ya. karizmam artmış gibi geldi kendi içimde ama kimseye gidip de ‘hehaa bizde de vardı oğğluummm’ demedim. sevindim öyle içten içte.

türkiye’ye internet geldiğinde olaya ilk damlayanlardanım. mirc’de yaşımı sorana 13 yaşındayım diyip, ‘vaay baya olgun konuşuyorsun’ yavşaklarından ilk nasibini alanlardan yani:) sırf bir aylık beleş internet için bilgisayar dergileri almaya bile başladım. internet pakedi bitince yenisinin gelmesini bekleyemeden 145-146′ dan bağlanıp az azar işitmedim babamdan. tabi ‘bir de yeter şu evin telefonunu meşgul etmeyin’ kavgaları var. neyse. liseye gelinceye kadar bu mirc zımbırtısını bırakamadım ben. oysa yıllarca(tam ne zaman çıktı hatırlamıyorum) kafamı biptiler msn vaar msn indiiir msn daha güzeel diye. ben onun yerine icq önerdim. inadına oradan bi sürü arkadaş edindim, allaha şükür hep de güzel insanlar denk geldi, süper muhabbetler ettim. ama baktım ki hiç bi arkadaşım kalmadı o alemlerde, herkes msn’ e geçti, bu sefer başka bi çözüm yolu buldum. gaim. benim için bir lütuftu. msn, yahoo chat, icq, aim vs gibi programları aynı anda açabildiğiniz; msn’in o gerzek smileylerine maruz kalmadığınız(çünkü göstermiyor) bir programdı.
haaa, sonunda yola geldim de msn indirdim mi? indirdim. ama yine rahat durmadım ve skype da indirdim. 7 yıldır kullanıyorum, bu kadar kullanıcı yayılması olmasaydı skype msn ‘e 10 basar derdim. ama boynum bükük bu konuda. ventrilo’ya mı sardırsam, bilemiyorum.

ortaokul zamanlarımdı, abimle bi eğlencemiz photoshopla abidik gubidik değişimler yapmaktı. sihir gibi çok hoşuma gidiyor yapılanlar. çoğul konuştuğuma bakmayın, o programı öğrenmeye çalıştığım her sefer ‘aman kafam basmıyor işte’ diyip bıraktım. bi halt anlamıyorum yani. format attığım zamanlar abim ‘al şunu öğren artık bi başlangıç yap’ diye verdi de verdi, yok dedim. daha hala bilmiyorum. kim bilir ne biçim geliştirmişlerdir şimdi onu uğraş allah uğraş ondan sonra. şu aralar yine alevlendi bu isteğim ancak fıs çıkabilir tekrardan. napalım kader diyebiliyorum ancak.

devamı gelebilir… ben bi gezip geleyim.

birinden ebediyen ayrılmanın en kötü çeşidi şudur;

aranızda hoş olmayan şeyler geçmiştir ve kimse bunu düzetmek için hamle yapmaz. iletişim bıçak gibi kesilir. tek bir kötü laf bile edilmez. durumu düzeltme fırsatınız olduğunda; gururdan, inattan, geçmemiş kızgınlığınızdan vs. bir sürü bahaneden dolayı ilgisiz davranırsınız. veya cesaretsizliğiniz yüzünden fırsatınızı ileri vadelere itelersiniz. bir noktadan sonra ise, bu fırsatınız asla olmayacaktır. zorlamayalım, geç kaldınız işte. üstelik bu konumda haklı-haksızın da önemi sıfıra indi.

hayat düzdür. ne içbükeydir, ne de dışbükey. bu yüzden kolayca akıp gider.

daha dün ya. bi gün önce. içime mi doğdu nedir. girdim facebook sayfasına inceledim. baktım ki gruplarda pisihole var. ‘len’ diye yazdım ’sen nerden biliyosun bakim pisiholeyi heaa sıpaaa’. sildim sonra, başka bi arkadaştan dolayıydı dimi diye hatırladım. cıvık mesajımla arayı yumuşatmaya çalışan, üstelik sanki haksız olan benmişim gibi bi izlenim yaratacaktım. yediremedim gururuma. sildim.keşke yollasaydım. belki dün biraz konuşur hallederdik bişeyleri… belki halledemezdik ama konuşurduk. sen belki biraz daha mutlu olurdun. bugün olanlar olmazdı mesela. yani hormonlar, endorfin falan ne bileyim bu sefer de sanki benim suçummuş gibi geliyor. değil biliyorum. hatta alakası yok. pişmanlık diyor büyükler buna. ama aramızdaki bu çirkinliğe son vermeden gittin sen. hem de en çok bahsettiğin şekilde gittin. en çok dalgasını geçtiğin durumdayken, -meğersem- en çok korktuğun şekildeyken gittin. en sefa pezevengi olduğun yerde hem de. tahmin ediyorum, elinde viskin vardı. diğer elinde sigaran. karşındaki leplöpte izlediğin bir film. arada bir uyuyakalmış bile olabilirsin. niyeyse yüzünde belli belirsiz bir gülümseme varmış gibi.

ama artık bir önemi kalmadı

tamam,

31 yaşında dondu hayat.

salon perdelerim, nevresim desenlerim, yastığım, koltuğum, kaplumbağamın sırtı turuncu olsa bile… parkelerim de…. e kahverenginin bir tonu, değil mi? fransada mı yaşıyorum? haberim mi yok? yok artık.

kedimi bile turuncu beyaz hatırlıyorum. isim babasından galiba. sarı olması lazımdı oysa. kediler büyüyünce renk değiştiriyor mu?

internete bağlanabildiğini anlatabilmek için bilgisayarım malum renkli ışığını yakıyor.

mozillanın tilkisi, gom player, vlc, media player… en sevdiğim programcıklarım. hepsi turuncular içinde.

sevgili çıbıkçı’nın aşık olduğu tek renk. kendi de bi nevi turuncudur zaten.

tavşan gibi kırt kırt havuc yemeye bayılırım, ama söylememe gerek var mı?

bunları ales semptomlarına saydım. ösym’nin logosu da turuncu. dörtte biri yenmiş, arta kalan pasta görünümlü.

beni fransa’ya götürmeyin olmaz mı? ‘böyle bir çabamız yok’ dercesine baktığınızı görüyorum. aldırmazlığa gömüyorsunuz paranoyamı ama siz de gitmeyin azizim. herkes beraberken daha güzel. gülümseyemem sizi kaybedersem. unutalım bu bahsi, içelim…

kısa süre sonra gelen edit: yarınki çekimlerde de fransız kadın rolüne düşmüş olmamı neyle açıklayacağım bilmiyorum.

yıllarca öyle güzel tanıttın kendini ki

sen söylemeden de biliyorum

hayır goyanın bi yardımı olmadı bu konuda

yalnızlığımın da

uzundur tükürüyorum, kan var

kelimeler dişlerime takılıyor

ıslanıp geri kayıyor

kafam bin beş yüz

noktalamalar kaçıp gitmiş

herşeyin ucu açık

hayatı köşelerinden yaktım

romantik olsun diye

sevmedin mi

olsun

bu gece sadece hoşçakal demek istedim ben

acıtma

geçerken uğramıştım

şuradan dönüp gidicem

efendim sona bi yakınlaşmalar, flört etmeler falan… ben şundan hoşlandım sen kimden hoşlandın bik bik bik… tarihin eskitemediği aşk muhabbetleri… yaşamaktan ve yaşadıkça konuşmaktan asla sıkılmayacağımız, bizi ne kadar üzerse üzsün sanki hayatımıza binbir anlam katıyormuşçasına davranmalar, kaybedince feveran etmeler.. lan tarih var.. 3000 yıldan fazla oldu…. hala aynı bokuz.. neyin safı neyin temizi ya.. evrim diyorum anlamıyo musun… hepimiz birbirimizi yiyoruz diyorum.. birine yakınlaşırken ne olduğunu bilin diye diyorum. kendinizin de ne olduğunu bilin. çok sonra farkedip de kendi kendinize üzülmeyin diye diyorum. diyorum da diyorum. bana bi faydası yok yani. öyle çıkıyosun, ayrılıyosun – çıkıyosun, ayrılıyosun, noluo? başlık oluo. dön başa tekrar oku. bu kadar.